Reisverslag Bulgarije

Samen met Anneke Steinmann en haar collega Angela van Santen waren we in de gelegenheid een week lang door Bulgarije te trekken. Doel van de reis was kennis te maken met de contactpersonen die ter plaatse uitvoering gaan geven aan het kindersponsorplan van de OostEuropaZending en met hen gezinnen te bezoeken die inmiddels al gesponsord worden en gezinnen die daarvoor in aanmerking komen. Voor ons tweeën kwam daar nog de mogelijkheid bij de ouders en de kinderen van Asen en Gina te ontmoeten, het stel wat we inmiddels 1,5 geleden als straatkrantverkopers in Krimpen hebben ontmoet.

Het werd voor ons een onvergetelijke ervaring!

Plovdiv

Ons eerste reisdoel is Plovdiv, waar Craig Sibthorpe, een Engelse evangelist samen met zijn Bulgaarse vrouw Milena de boodschap van God’s redding verkondigt aan zigeunergemeenschappen in de omgeving van Plovdiv. In deze streek woont een groot deel van de 300.000 zigeuners die Bulgarije bevolkt. De meesten van hen zijn zeer arm, hebben nauwelijks of geen scholing en de werkeloosheid onder hen is enorm. Ze zijn aangewezen op tijdelijk en ongeschoold werk, en ook hierin staan ze meestal achter in de rij.

De zigeuners staan open voor het evangelie, en inmiddels is in een 3-tal dorpen een Christelijke gemeente ontstaan, die door Craig en Milena met zeer veel liefde worden bearbeid, samen met pastor Sashco, een zigeuner die door zijn toewijding en rechtvaardigheid hoog in aanzien staat onder de bevolking.

Craig en Milena onderkennen dat evangelieverkondiging en barmhartigheid hand in hand gaan naar Jacobus 2 en zijn daarom blij met de mogelijkheid tot ondersteuning van de allerarmsten die via het KSP geboden kan worden.

Onze eerste ervaringen in een zigeunerkerk: Een kamer net iets groter dan een gemiddelde huiskamer, afgeladen vol, lang niet iedereen kan zitten. Een zanggroep van jonge mensen, een beer van zangleider-met- leren-jas, een soort karaokemachine die alleen op volume maximaal afgespeeld wordt, lofprijzingliederen die Oosters aandoen, lang niet zuiver, maar met enorme toewijding en enthousiasme gezongen. Prachtig!

De dag erop rijden we naar een zigeunerwijk, gelegen aan de rand van het plaatsje Saedinenie. Samen met een pastoraal werkster lopen we door de wijk. Nergens asfalt, veel afval op straat. We bezoeken een gezin waarvan de vader niet meer in staat is te werken. In de tijd vóór de omwenteling was hij jarenlang werkzaam in de landbouw, waar hij onbeschermd bestrijdingsmiddelen moest spuiten op gewassen. Dit heeft zijn zenuwstelsel ernstig aangetast. Het dak van zijn huisje is aan één kant ingezakt en binnen hangt het plafond als een ballon naar beneden. Een gevaarlijke situatie waar snel iets aan gedaan zou moeten worden. Maar geld hiervoor is er niet.

Een moeder van een gezin die na afloop van het bezoek 40 Leva (ongeveer 20 Euro) krijgt overhandigd weet niet wat haar overkomt en kan alleen maar “ohh….ohh…” stamelen.

Schokkend was ook een bezoek aan een piepklein gammel huisje waar ondanks de novemberkou honderden vliegen een normaal bewegen onmogelijk maakte. Moeder is met haar kind in het ziekenhuis. Vader blijft achter met 3 andere kinderen. En er staat maar één bed…

Op zondagavond bezoeken we Perushtitsa, waar we de kinderen van Asen en Gina nu in levende lijve kunnen zien. Twee peuters van 2 en 3 jaar, prachtige kinderen! Door de verdrietige gebeurtenis eerder dit jaar zien we op tegen een ontmoeting met hun grootouders. Maar er is erkenning van schuld en vergeving. Het was goed daar te zijn.

Na drie dagen Plovdiv nemen we afscheid van Craig en Milena en rijden we per trein in 4 uur naar Burgas, een stad aan de Zwarte Zee. ’s Avonds maken we kennis met Natalya en haar dochter Rosalia. Natalya heeft op een bijzondere manier een roeping gekregen om het Evangelie te verkondigen in bergdorpen in de omgeving van Burgas. Hier zijn veel dorpen die volledig Turks zijn, een overblijfsel van de Turkse overheersing. Natalya vertelt, Rosalia vertaalt. Een avond land verhaalt ze over het werk wat ze de afgelopen 17 jaar heeft gedaan onder deze bevolking. Een verhaal vol moeiten, tegenstand en tegenslagen, maar vooral ook een verhaal waarin God wonderbaarlijke dingen deed onder deze bevolkingsgroep, en veel, vooral vrouwen, tot geloof kwamen. Nu bezoekt ze, samen met enkele andere vrouwen, elke week 16 dorpen. In sommige dorpen is maar één vrouw Christen. Haar bezoeken zijn voor deze vrouwen erg belangrijk. Ze wonen temidden van een moslimomgeving, zijn getrouwd met moslim mannen, en hebben het hierdoor niet zelden moeilijk. Door Natalya’s bezoeken, waarin de vrouwen onderwezen worden in het geloof en bemoedigd worden, ondervinden ze versterking van hun geloof.

De dag erna rijden we naar zo’n dorp toe, op 40 minuten afstand van Burgas. We worden verwelkomd door een grote familie. Met oma, een pas getrouwde dochter en schoonzoon, nog twee andere getrouwde dochters en een 10-tal kinderen zitten we in één kamer. Wij op de bedden, alle andere op de grond, inclusief oma. Deze familie is enige Christenfamilie in het dorp. Gelukkig ondervinden ze weinig last hiermee. Drie kinderen van deze familie worden sinds kort ondersteund via het Kindersponsorplan. De moeder van één van hen vertelt trots dat ze nu een jas kon kopen voor haar kind en ook materiaal voor school. Zorgen zijn er over één van de kinderen die lijdt aan epileptische aanvallen. Anneke bemoedigt de familie door de woorden uit Jesaja 43; ‘..Ik heb U verlost, Ik heb U bij uw naam geroepen, gij zijt Mijn’ Water en vuur zullen jullie niet overweldigen! Eén van de moeders zegt nooit meer zonder Jezus te willen leven. We bidden met elkaar en bemoedigd en gesterkt, wij niet minder dan zij, vertrekken we.

Het is al donker als we aankomen bij een ander gezin. Natalya vertelt dat de vader van deze familie meestal geen werk heeft. Hij is Christen en stelt z’n huis open voor samenkomsten met een paar andere Christenvrouwen uit de omgeving. Z’n vrouw heeft een slechte gezondheid. Eén dochter is overleden, een andere dochter is naar de stad vertrokken en kijkt niet meer om naar haar zoon van 11. Ook diens vader is verdwenen, en de zoon is opgenomen bij z’n opa en oma. Dan is er nog een dochter met een nog klein meisje, die ook door haar man is verlaten en bij haar vader en moeder is teruggekeerd omdat ze geen kant meer opkon. Zoveel zorgen, zoveel verdriet en zoveel monden die je moet voeden. Zou je daarvan niet ontmoedigd raken? Als we weggaan omhelst hij mij. Later begrijp ik waarom; hij kent geen enkele andere Christenman… Zo weinig kun je maar betekenen en zoveel betekent het blijkbaar dat er aandacht voor hen is vanuit een ver land.

We hopen dat er snel een sponsor wordt gevonden voor de jongen en voor het kleine meisje. Voor deze en voor de vele andere gezinnen die we hebben bezocht. Allemaal brood en broodnodig! U kunt ook één van deze kinderen en daarmee de gezinnen helpen! Bel voor informatie Anneke Steinmann 010 45 68 581 of 06 22 13 38 30.

De dag vóór ons vertrek neemt Natalya ons mee naar een dorp waar we een samenkomst zullen hebben met een aantal vrouwen uit dit dorp. Als we aankomen worden we verwelkomd door een potige Turkse vrouw, die ook over een behoorlijk stemvolume blijkt te beschikken. Dit maakt een kerkklok overbodig en spoedig druppelen de vrouwen binnen. Als iedereen er is, hebben we met elkaar een korte maar mooie samenkomst. Ze zingen een aantal liederen en Anneke wordt gevraagd naar een bemoedigend woord. Een aantal vrouwen vertellen elkaar en ons wat God in hun leven heeft gedaan en we danken en bidden ter afsluiting met en voor elkaar.

Geven en tegelijk ontvangen. Bemoedigen en tegelijk bemoedigd worden. Sterken en tegelijk gesterkt worden. Dat hebben wij op deze reis bijzonder ervaren. Zo werkt onze wonderlijke God!

Arthur en Judith Gleijsteen

Enkele foto's kunt u bekijken als u hier klikt.